شاید باورش برای خیلی از ما مردم خاورمیانه سخت باشد که کشوری به نام شیلی در آمریکای لاتین، رشدی 800 درصدی را در اقتصاد خود طی دو دهه گذشته تجربه کرده است، اما هرقدر این واقعیت برای ما باورنکردنی باشد، تشکیلات بهائی نه‌تنها آن را باور کرده، بلکه برای بهره‌برداری از این سرزمین ثروتمند نقشه‌های فراوانی نیز کشیده است.
استمرار رشد اقتصادی بالا در شیلی، گذشته از آنکه سطح زندگی مردم را تغییر داده، توجه آنان را به نیازها و خواسته‌های غیراقتصادی نیز جلب کرده است؛ دامنه ناآرامی‌هایی که به بهانه هزینه‌های حمل‌ونقل آغاز شده بود، به خواست عمومی برای برگزاری همه‌پرسی برای قانون اساسی جدید منجر شد تا به‌این‌ترتیب مردم شیلی با رأی مثبت به این تغییر، خواستار تغییر قانون اساسی کشورشان شوند.
این تغییرات محمل مناسبی برای نقش‌آفرینی تشکیلات بهائی در شیلی شده است؛ ورونیکا اوره، مدیر معبد بهائی در سانتیاگو، در یکی از گردهمایی اخیر درباره رویکردهای قانون اساسی جدید تصریح کرده است «تحولی عمیق، فراتر از اصلاحات موردنیاز است. طرح پیشنهادی این است که ما فقط از دیدگاه رشد اقتصادی به پیشرفت نگاه نکنیم، بلکه مفاهیم معنوی، مانند عدالت و یگانگی ذاتی‌مان را نیز درنظر بگیریم. بیایید هنگامی‌که به سیاست‌های آموزشی و تغییرات قانون اساسی می‌اندیشیم، فرضیات خود درباره ماهیت انسان را بازبینی کنیم و شرافت هر انسان را درنظر بگیریم».
به‌نظر می‌رسد هدفی مهم‌تر در پس این سخنان زیبا نهفته باشد و به قول مرحوم علامه جعفری اقدام به کارهای مفید در میان افراد انسانی بسیار است ولی اهمیت مسأله در این است که ببینیم این اقدامات با چه نیتی انجام می‌شود.
موضوع از آنجا جالب می‌شود که بدانیم آخرین مشرق‌الاذکار قاره‌ای بهائی در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶ مطابق ۲۲ مهر ۱۳۹۵، در سانتیاگو، پایتخت این کشور 20 میلیون نفری افتتاح شد. تاریخچه این بنا به ده‌ها سال قبل برمی‌گردد، یعنی پیش از وقتی که زمین این بنا با پول حبیب ثابت از جیب ایرانیان و از محل سود پپسی کولا در ایران (که بعدها به نام نوشابه اسو تغییر یافت) خریداری شد. گرچه شروع عملیات خاک‌برداری در سال ۲۰۱۰ توسط بیت‌العدل رسماً اعلام شد.
عمده هزینه‌های این بنا از محل کمک دوازده‌ونیم میلیون دلاری محفل ملی کانادا تأمین شد. هرچند مخارج سنگینی از حقوق‌الله جهان را مصرف کرد، اما جایزه دوسالانۀ یکصدهزار دلاری «مؤسسه سلطنتی معماری کانادا» را هم برد تا ژست‌های موفقیت‌های بیت‌العدل کامل شود.
بااین‌حال هزینه‌های این بنا آن‌چنان زیاد بود که پس از آن حتی عنایت روحانی خزانه‌دار محفل ملی کانادا، در نامه‌ای که برای بهائیان منتشر کرد نوشت: «محفل ملی در جلسه اخیر خود وضعیت مالی جامعه بهائی کانادا را باتوجه‌به شرایط مرتبط با فعالیت‌های موردنظر در اولین سال برنامه ۵ ساله جدید بررسی کرد…. باکمال‌تعجب دریافتیم که هزینه‌ها فراتر از کمک‌ها و تبرعات اعطایی است»
این سرمایه‌گذاری میلیونی بیت‌العدل درنهایت در سال 2016 با افتتاح معبدی با گنجایش 600 نفر طی مراسمی با حضور حدود 100 مهمان عمدتاً بهائی وارد مرحله بعدی شد.
به‌نظر می‌رسد در مرحله بعد، تشکیلات بهائی سعی می‌کند ضمن کسب مقبولیت جامعۀ عمدتاً مسیحی شیلی، خود را در ساختار قدرت آن کشور سهیم کند؛ هدفی که با دو روش آن را دنبال می‌کند:
اول ـ معبد با ترفند جذب گردشگر به‌عنوان یک جاذبه معماری توانسته است طی چهار سال حدود دومیلیون بازدیدکننده از اقشار گوناگون و با پیشینه‌های مختلف را به خود جلب کند و میلیون‌ها چشم و گوش ناآشنا به بهائیت را دراختیار مبلغان حاضر در معبد قرار دهد. این عدد زمانی ارزش خود را بیشتر نشان می‌دهد که بدانیم کل منطقه سانتیاگو حدود 6 میلیون نفر جمعیت دارد و بیشترین جمعیت شهری و غیربومی شیلی را در خود جای داده است.
دوم ـ «رادیوی بهائی شیلی» واقع در لابرانزا (Labranza) مردم دور از پایتخت شیلی را هدف گرفته و تمرکز این ایستگاه رادیویی بر مردمان بومی مپوچه (Mapuche) است. به گفته الکس کالفکوئرو (Alex Calfuquero) هماهنگ‌کننده این ایستگاه، دعاها و برنامه‌هایی به زبان و فرم محلی توانسته در میان مردم بومی منطقه نفوذ وسیعی پیدا کند.
با فعالیت مداوم با این دو روش طولی نخواهد کشید که مردم منطقه تصور کنند آیین بهائی یک آیین صلح و دوستی است. مپوچه‌ها چند قرن قبل یک بار سرزمین خود را از دست دادند، اما به‌تدریج با جنگ و مشکلات فراوان استعمارگران را عقب راندند و اروپایی‌ها مجبور به تحمل عقب‌نشینی‌های مکرر شدند. قیام گسترده مپوچه که در سال ۱۵۳۳ آغاز شد و تا ۱۶۵۵ ادامه یافت، منجر به آن شد که طی این سال‌ها هرگاه گروه‌های بومی شورش می‌کردند، مرز جنوبی این مستعمره به سمت شمال جابه‌جا می‌شد، اما این بار به نظر می‌رسد روش بهائیت محدود به تسلط بر معادن فلزات گران‌بهای شیلی نیست و مسیری برای رسیدن به اکثریت قومی و تشکیل حکومت بهائی در شیلی هدف نهایی بیت‌العدل اعظم است.
ای کاش مردم بومی شیلی از این مبلغان می‌خواستند که کتاب‌های دست‌اول مانند بیان و اقدس را بدون سانسور به زبان آنان ترجمه کنند تا در تدوین قانون اساسی از این گنجینه، گوهرها ببرند. مثلاً خوب است از کتاب اقدس احکام سوزاندن سارق، نحوه تقسیم ارث، برخورد با مخالفان و یا حقوق زنان را بدانند؛ یا در کتاب بیان نحوه تعامل با غیربابیان از دیدگاه جناب باب را بخوانند تا با پرده‌های بعدی بازی‌های بیت‌العدل نیز آشنا شوند.
