چگونه ماجرای محکومیت عضو شورای شهر شیراز صید تبلیغاتی بهائیت شد؟
خبرگزاری بی‌بی‌سی اخیراً خبری را مبنی بر آزادی مهدی حاجتی، عضو شورای شهر شیراز، با قید وثیقه منتشر کرد و در آن دلیل محکومیت او را اعتراض به دستگیری بی‌دلیل بهائی‌ها ذکر کرده است. پیش‌تر نیز آن خبرگزاری دلیل بازداشت او را همین مورد اعلام کرده بود؛ درحالی‌که شواهد نشان می‌دهد برخلاف القائات اولیه، آن حکم نه به دلیل حمایت او از بهائیت، بلکه ناشی از موارد دیگری در پروندۀ او صادر شده‌است.
پنجم مهر سال گذشته خبرگزاری دولتی ایرنا برای اولین بار خبر بازداشت مهدی حاجتی عضو اصلاح‌طلب شورای شهر شیراز را منتشر کرد.
در همان خبر قاسم مقیمی، عضو هیات رئیسه شورای اسلامی شیراز، اتهام حاجتی را “حمایت از دو نفر از فعالان فرقۀ ضالۀ بهائیت” اعلام کرد. این ادعا، که هیچ‌گاه از سوی مقامات قضایی تأیید نشد، ازآنجایی به‌عنوان علت بازداشت حاجتی مطرح شده بود که حاجتی چند روز قبل از بازداشت، با انتشار توئیتی حمایت خود را از دو فعال فرقۀ بهائیت كه هفته قبل از آن در شیراز دستگیر شدند، اعلام کرده بود.
حاجتی در واکنش به دستگیری عده‌ای از فعالان بهائی در حساب توییتر خود نوشته بود: «۱۰ روز گذشته را به هر دری زده‌ام تا دو دوست بهائی بازداشت‌شده، آزاد گردند و به نتیجه نرسیده‌ام. نسل ما موظف است مادامی‌که مقابل دشمنان خارجی ایستاده است، در تلاش برای اصلاح رویه‌های قضایی و سایر اموری که عدالت اجتماعی را به خطر انداخته، کم نگذارد.»
هم‌زمانی این دو اتفاق و به میان آمدن نام بهائیت و انتساب حاجتی به یک جناح سیاسی کافی بود تا مانند همیشه پای رسانه‌های خارجی، مدافعان رسمی و غیررسمی بهائیان و موج‌سواران سیاسی به ماجرا باز شود و این همه درحالی بود که دستگاه قضایی همچنان در سکوت به سر می‌برد.
جرقۀ اولین افشاگری
روایت غالب در جریان بازداشت حاجتی طی روزهای بعد همچنان همان بازداشت به اتهام حمایت از بهائیت بود تا اینکه نماینده شیراز در مجلس شورای اسلامی، روایت دیگری را برملا کرد که جریان را به‌کلی تغییر داد؛ این بار هم بهرام پارسایی در حساب توییتری خود نوشت «مهدی حاجتی مقابل تخریب اماکن تاریخی شیراز، برای توسعۀ حرم شاهچراغ ایستاد و تهدید به پرونده‌سازی شد. بازداشت او به بهانۀ دفاع از حقوق شهروندی گروهی از مردم، قابل پذیرش نیست. اجازه ندهیم دهان منتقدان پاک‌دست و دلسوز را با اتهام ببندند. درصورت ادامه بازداشت، بیشتر با مردم حرف می‌زنم.»
اگرچه پارسایی برخلاف وعدۀ خود در آینده دیگر مطلبی درباره حاجتی بیان نکرد، اما ماه‌ها بعد محمد شعبانی، رئیس سابق روابط‌عمومی سازمان فرهنگی شهرداری شیراز که ظاهراً مدتی با حاجتی در دوران نخست بازداشت او هم‌بند بوده، در گفت‌گو با بی‌بی‌سی فارسی، علت اصلی بازداشت این عضو شورای شهر شیراز را مقابلۀ او با سه جریان حامی توسعۀ حرم شاهچراغ، ساخت سد تنگ‌سرخ و تغییر کاربری باغات قصردشت عنوان کرد.
به ادعای شعبانی که پس از آزادی موقت از ایران فرار کرد و به ترکیه پناهنده شد. حاجتی بارها توسط جریان‌هایی که به دنبال تغییر کاربری باغات قصردشت و ساخت سد تنگ‌سرخ بودند تهدید به پرونده‌سازی شده بود.
آقای دادستان سکوت را شکست
طرح چنین ادعاهایی بود یا موج‌سواری‌های سیاسی و رسانه‌ای، هرچه بود سرانجام دادستان مرکز استان فارس در تیرماه ضمن تأیید محکومیت حاجتی به یک سال حبس و دو سال تبعید به طبس، این حکم را با اظهارات حاجتی دربارۀ بهائیان نامرتبط دانست. حیدر آسیابی تصریح کرده‌است «اتهام آقای حاجتی، امنیتی است و ارتباطی با توئیت او ندارد.»
علی القاصی، رئیس‌کل دادگستری استان فارس نیز در اظهارات جداگانه‌ای تأکید کرده‌است «صرف‌نظر از اینکه این فرد با یک فرقۀ ضاله ارتباطی داشته است، یا از این فرقۀ ضاله دفاعی کرده است یا خیر، اتهامات دیگری در سایر جرائم عمومی علیه وی مطرح است.»
حاجتی با چه کسانی مخالفت می‌کرد؟
ماجرای گسترش حرم شاهچراغ و اختلاف نظرهای شهرداری، میراث فرهنگی، تولیت شاهچراغ و… موضوع تازه‌ای در شهر شیراز نیست؛ از آبان ماه سال 93 یعنی حدود 5 سال قبل، اخبار فراوانی درباره آنچه تخریب بافت فرسوده به بهانۀ گسترش صحن امامزاده عنوان می‌شد، منتشر می‌شود. در میان مردم شایع است، تخریب‌های صورت‌گرفته در بافت تاریخی شیراز عمدتاً به دلیل توسعۀ حرم شاهچراغ و اجرای طرحی موسوم به «حرم تا حرم» است. این موضوع به‌نظر چندان بیراه هم نمی‌آید چراکه مسعود سلطانی‌فر، رئیس وقت سازمان میراث فرهنگی کشور در پنج نامۀ جداگانه به دفتر رهبر انقلاب، وزیر کشور، دادستان کل کشور، استاندار فارس و تولیت آستان حرم احمدبن‌موسی در شیراز، توقف فوری روند تخریب بافت تاریخی شیراز را خواستار شده بود.
سازمان میراث فرهنگی می‌گوید طرح توسعۀ حرم شاهچراغ تاکنون به تصویب این سازمان نرسیده و اجرای آن باید برابر ضوابط سازمان میراث فرهنگی و متضمن حفظ هویت تاریخی، فرهنگی و مذهبی شهر باشد. بااین‌حال تولیت شاهچراغ در شیراز می‌گوید برای طرح توسعه حرم مجوز‌های لازم را دارد و این توسعه با توجه به نیازهای معنوی و خواست انبوه مراجعان به حرم آن حضرت لازم است و خانه‌های تخریب شده نیز از اهمیت تاریخی چندانی برخوردار نیستند.
سد تنگ‌سرخ نیز یکی دیگر از موضوعاتی است که حاجتی به‌عنوان عضو شورای شهر پیگیر عدم ساخت آن بوده است. عملیات ساخت این سد که بهمن سال 1390 آغاز شد، در فاصله 2 كیلومتری شهرك‌های شمال غرب شیراز واقع شده است. منتقدان ساخت سد تنگ‌سرخ بر این باورند که این سد بدون مطالعات كافی زمین‌شناسی احداث شده و تركیدن یا شكستن سد در آینده، شهرك‌های شمالی شیراز را به زیر گل‌ولای می‌برد و موجب وقوع فاجعه اقلیمی، انسانی می‌شود. این منتقدان همچنین خشك شدن دریاچه مهارلو در جنوب شیراز و احتمال وقوع توفان‌های نمك و برخاستن ذرات خطرناك و سرطان‌زا را از دیگر پیامدهای احداث سد تنگ‌سرخ بیان كرده‌اند.
در مقابل، موافقان این طرح مطالعات زیست محیطی انجام شده برای ساخت آن را کافی ارزیابی می‌کنند و ساخت آن را برای مدیریت آب‌های سطحی استان فارس ضروری می‌دانند. حاجتی که از مخالفان ساخت سد تنگ‌سرخ است در توییتی که درباره ساخت این سد منتشر کرده بود «مدیران بی‌رزومه، شرکت‌هایی که در کمین قرارداد ساخت سد نشسته‌اند و همچنین مالکان زمین‌های اطراف سد» را گروه‌هایی اعلام کرده بود که پیگیر ساخت این سد هستند؛ همان گروه‌هایی که اگر ادعاهای شعبانی، رئیس سابق روابط‌عمومی شهرداری شیراز را ملاک قرار دهیم، قاعدتاً باید از زندانی شدن حاجتی راضی باشند. علاوه‌بر این‌ها مبلغان بهائیت و خبرگزاری بی‌بی‌سی نیز برخلاف اظهار ناراحتی‌های مکرر نباید از این اتفاق چندان ناراضی باشند، چراکه توانسته‌اند با مصادره به مطلوب محکومیت یک عضو شورای شهر و برخورد با او درپی حمایت از بهائیت، صید تبلیغاتی بزرگی کرده باشند!
بهائی‌شناسی ضمن اعتقاد به حاکمیت قانون و لزوم احترام به رای دادگاه، از آنجا که در امور مطرح شده صاحب تخصص نیست، قصد قضاوت و جانبداری از کسی را در این نوشتار ندارد. به نظر می‌رسد شفاف‌سازی و بیان جزئیات پرونده مهدی حاجتی در دوره جدید مدیریت قضایی، بتواند به بسیاری از سوءاستفاده‌ها از آن حکم پایان دهد و با روشن شدن قطعی دلایل محکومیت وی، این دستاویز از دست مبلغان بهائی و رسانه‌های بیگانه خارج شود.
